Mijn laatste maand in Taiwan en mijn eerste weer in Nederland

Het is alweer 2 maanden geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Daarnaast ben ik alweer een maand terug. Het feit dat ik de laatste maand in Taiwan niks meer heb geschreven, is een goed teken. Ik had er echt de tijd niet voor. Aan de ene kant moest ik al mijn vakken afronden en aan de andere kant proberen nog maximaal te genieten van het land en de gezellige groep die ondertussen een soort mini familie was geworden.

De laatste maand:
Hualien

Waar waren we gebleven? Eind mei. Ik had in eerdere blogs geschreven dat ik wat van de mooie natuur van Taiwan wilde zien. De daad werd eind mei bij het woord gevoegd met een trip richting Hualien aan de oostkust. Op donderdagochtend vetrok met een franse vriendin richting Hualien per trein. Een youth travel ticket kost maar 15 euro. Daarmee kan je 5 dagen onbeperkt door het land toeren, alhoewel dit alleen geld voor de stoptrein. Voor Hualien stopten we echter eerst in Fulong. Een bekend strand waar veel mensen in Taipei komen ontspannen. Op dat moment was er een zandsculpturenfestival aan de gang, wat er erg leuk uitzag. Ik kwam nog een mooi Nederland sculptuur tegen. Nederland is echt overal.

Na het mooie strand stapten we in de trein richting Hualien. Nadat we waren gesettled in het hostel, arriveerden de rest van het gezelschap: Een franse jongen en vier poolse meisjes. De dag die volgde was misschien wel een van de mooiste in Taiwan. We huurden scooters en reden richting de Taroko Gorge, een machtig natuurgebied met een diepe kloof. Het was prachtig om met een heerlijk zonnetje daar doorheen te rijden. Vervolgens reden we nog een stukje verder langs de kust en koelden af in de oceaan. De terugweg ging ook langs de kust en we stopten wederom bij een strandje om te ontspannen. Na een diner en een verfrissende dag sloten we de dag af bij met wat wijn en bier in een parkje aan de kust in Hualien. Een heerlijke dag!

Taroko Gorge

De laatste dag in Hualien kende een zelfde verloop. We hadden nog steeds de scooters, maar dit keer reden we richting het noorden. Per ongeluk namen we een verkeerde afslag waardoor we niet langs de kust reden, maar meer door het binnenland. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren, want de kust is het mooiste! Dus reden we via kleinere, meer avontuurlijke, wegen richting de kust. Het was een leuke slalom door een redelijk onbewoond gebied. Uiteindelijk bereikten we de kust, de mooie uitzichten en de stranden die we bijna voor onszelf hadden. Wederom was het een prachtige dag. 's Avonds namen we de trein weer terug richting Hsinchu. Het was een van de mooiste ervaringen in Taiwan!

Dragon Boat Race

In mijn vorige blog(s) vertelde ik over de Dragon Boat Race. In juni was het zover. De races! Op een zekere zondag was het kwalificatiedag. In de nanliao port werden de races afgewerkt. De eerste race was een broederstrijd. Het Mainland Chinese team van de NCTU tegen ons. Het bleek geen zware opgave. Wij wonnen met gemak, wat niet zo verwonderlijk was gezien de verschillen in de voorbereiding. Het Chinese team had amper getraind, waar wij elke week trainden. De tweede race was een zwaardere opgave, maar ook deze sloten we winnend af. Dit betekende dat we sowieso al een top 3 klassering zouden hebben voor de echte race.

De NCTU Dragon Boat Teams

Op 12 juni was het echte Dragon Boat Festival. De Nanliao haven was erg druk. Het leek wel een nightmarket. Aan publiek en belangstelling was er geen gebrek. Helaas konden we geen potten breken. De eerste race ging best kansloos verloren. De tweede race was echter erg spannend, maar we verloren net. Een 3e plek dus, maar geen reden om te treuren. Het was immers een mooie plek en als team hadden we zeker progressie geboekt en het daarnaast erg gezellig gehad. We besloten als team een ander team te gaan aanmoedigen in de finale en dit deden vol overtuiging, ondanks de wolkbreuk die plaatsvond. In de stromende regen dansten en schreeuwden we het andere team naar de overwinning. Het mocht helaas niet baten, maar de Taiwanezen vonden het prachtig. Vervolgens ontvingen we in de stromende regen onze 3e prijs en stapten we met een goed gevoel en doorweekt de bus in terug naar de NCTU.

De prijsuitreiking

Sofia's Birthday

De 2 weken na de race vlogen voorbij. De tijd brak aan van tentamens en afscheidsfeestjes. Daarnaast was er ook nog een verjaardag van Sofia, mijn huisgenoot. Toen ik 's avonds over de campus liep, kwam ik een DJ tegen die wel erg lekkere muziek draaide. Ik organiseerde samen met hem een feestje op de Tsing Hua campus, mede vanwege de verjaardag van Sofia. Het heeft heel lang geduurd, maar ik was nu een Taiwanees tegengekomen waarme ik goed kon opschieten. Ik deed met hem allerlei inkopen en nodigde veel mensen uit. Het werd een hele leuke avond! Eerst gingen we uit eten met 'onze familie', de vaste groep uitwisselingsstudenten, waarna we op het dak van ons appartementencomplex nog wat drankjes deden. Om middernacht liepen we richting de locatie van het feest, waar de DJ, Sean, al bezig was. Het werd een erg goed feestje met een leuke afterparty in het binnenzwembad van de universiteit, waar de Taiwanese studenten het slot van wisten op te krijgen. Helaas vloog ik over 5 dagen alweer terug. Het was dus proberen om nog maximaal te genieten.

Sofia Birthday Dinner

Yilan

Het laatse weekend in Taiwan ging ik naar de plek terug waar ik het meest genoten had tot dan toe, de Taiwanese oostkust, samen met de persoon met wie ik de beste band had opgebouwd, Aoitef, het franse meisje met wie ik al naar Fulong was geweest. Dit keer was Yilan de locatie, of eigenlijk Toucheng, een stad iets ter noorden daarvan. We wilden weer scooters huren, maar dit kon hier niet. Eigenlijk heb je ook een Taiwanees rijbewijs hiervoor nodig. Wel konden we elektrische scooters huren. Met maximaal 50 per uur reden we op ons gemak door de regio. Liever hadden we een gewone scooter, maar achteraf bleek het toch wel grappig. Onderweg naar de Wufengqi watervallen nam de snelheid van ons lieve scootertje steeds meer af, waarna we met 5 km/h en een gesynchroniseerde beweging nog net omhoog konden rijden. Het bleek echter zeker de moeite waard. Het was wederom een waar kunstwerk van moeder aarde in het Taiwanese oerwoud.

De Waterval

Na de waterval verkenden we nog wat van de omgeving en reden we rustig terug richting ons hostel. Daarvoor stopten we nog even bij een soort festival in de haven, waar menig rijk Taiwanees zijn jacht toonde aan het publiek. De zondag kende de zelfde succesvolle formule als altijd: een ritje langs de kust met de scooter en af en toe een verfrissende duik. Alhoewel de accu nog was leeggeraakt, bereikten we toch uiteindelijk op tijd het station, waarna we weer terug reden naar Hsinchu. Daar realiseerde ik me dat het afscheid van Taiwan en mijn leven daar nu echt dichtbij was gekomen.

De laatste dag en terugreis

Op maandag was het al tijd om mijn spullen in te pakken. Het was ook het eerste echte afscheid, van Sofia. Het was de enige die ik hoefde mee te maken, omdat ik zelf al de dag erna vertrok. Aan de ene kant is dit fijn, omdat je dan niet diegene mist in de omgeving die al vertrokken zijn, maar aan de andere kant wil je nog langer blijven om van het land te genieten en nog langer bij de mensen te zijn van wie je afscheid moet nemen. Na de afscheidslunch in Dining Hall 2, de vaste hang out, vertrok Sofia samen met Mark en Fleur, twee kennissen, richting het vliegveld. Voor de avond stond mijn afscheidsdiner gepland. Na het verder inpakken van mijn spullen en het regelen van wat zaken, zoals het verkopen van mijn fiets, was het al tijd om richting het 'beer house' te vertrekken. Het werd een gezellig afscheidsdiner, waarna een after party in ons appartement volgde. De laatste avond in Hsinchu duurde nog lang met goed gezelschap en een fles wijn.

Op dinsdagochtend sloot ik met al mijn bagage voor het laatst de deur van het appartement achter me dicht. Op dat moment realiseerde ik me nog niet echt dat het voor het laatst was. Na nog een klein emotioneel afscheid nam ik de taxi richting de high speed rail. Via trein en bus kwam ik op het vliegveld terecht. Alles verliep soepel. De 7 uur die ik moest wachten in Guangzhou overleefde ik ook en na het bekijken van vele films en een kort 'nachtje' arriveerde ik op Schiphol.

Het leven na Taiwan

En daar stond ik dan. Weer terug op Nederlandse bodem. Het leek alsof er helemaal niks veranderd was. In feite was er ook niks veranderd. Binnen twee uur zat ik weer bij mijn ouders aan de keukentafel. Taiwan leek wel een hele lange droom. Je hebt heel veel meegemaakt en veel beleefd, alleen niks in je direct omgeving herinnert je daaraan. Alles om me heen herrinerde me aan mijn jeugd en mijn ouders. Al snel miste ik het drukke Taiwanes leven, de nightmarket en de vriendengroep. Het leven gaat echter verder.

De 5 maanden die ik in Taiwan heb doorgebracht waren een enorm leuke en leerzame ervaring. Ik zal het nooit vergeten. Of ik er nog ooit terugkom, weet ik niet, maar ik zal nog zeker veel meer landen bezoeken, reizen maken en misschien wel weer in het buitenland studeren. Daarnaast zal ik de mensen die ik in Taiwan heb ontmoet vast nog een keer ergens zien. We wonen nog steeds allemaal op de wereld en kunnen elkaar zo opzoeken. Ik zou iedereen van harte adviseren om ook meer van deze gezamenlijke planeet te verkennen en je grenzen te verleggen. Een ding is zeker: een blog daarover bijhouden is vrij lastig met het drukke leventje dat je leidt. Toch vind ik het leuk dat ik het gedaan heb. Het is zeker iets om later met een goed gevoel weer te lezen en herrineringen op te halen. Dit is dus het einde van mijn blog. Ik zeg: Zaijian!

Een grote boeddha, geen koningslied en roeien in Taipei!

En zo is het half mei. De tijd blijft voorbij vliegen in Hsicnhu. Nog 5 weken en ik ben weer terug in het koude kikkerlandje. Vergeleken met Taiwan verdient Nederland deze reputatie. Met temperaturen van 28/30 graden, een hoge luchtvochtigheid en een sterke zon doet het broeikaseffect hier zijn naam eer aan. Elke dag ga ik met een korte broek en slippers richting de uni en dan nog voelt het plakkerig. Een Nederlandse zomer met een verkoelend briesje is dan zo erg nog niet! Ook al ontbreekt dit weer, Nederland kwam toch heel dichtbij een maand geleden.

Oranje boven in Taipei

De oranjekoorts uit Nederland bereikte via het internet ook Taiwan. Samen met Elien en Alexander, de andere Nederlanders die ik ken hier, vroeg ik me af of de troonswisseling niet ergens werd gevierd. Een simpele zoektocht leverde een mooi feestje in Taipei op. De Netherlands Trade & Investment Office verzorgde een diner en borrel ter ere van de troonswisseling met tv beelden vanuit Nederland. Het werd een mooie avond! In het 5 sterren Shangri La Far Eastern Hotel werden we ontvangen met een drankje, haring en een kaasplankje. Daarna volgde het diner/ buffet met veel Nederlands eten en een toost op de nieuwe koning. De oranje tompoes bij het dessert maakte de Nederlandse beleving compleet. Het koningslied werd gelukkig niet ingezet, maar het wilhelmus wel. Na de festiviteiten in het hotel verspreidde de gekke Nederlanders zich over de stad om de nationale dag goed verder te vieren.

Het Troonswisselings Diner

Family Trip

Het meeste zie je van een land als je omgaat met de locals en niet alleen toeristje speelt. Nu woon ik al 3 maanden in Taiwan, maar toch beleef je de echte Taiwan experience pas als je 24 uur met een Taiwanese familie op pad gaat. Elien nodigde me uit om samen met Sofia, mijn andere huisgenootje, te logeren bij haar taalbuddy en een dag op pad te gaan. Met de high speed rail gingen we richting Taichung waar we werden opgepikt door Jamie, de taalbuddy, en haar zus en vader. Na een autorit van een klein uur werden we erg gastvrij ontvangen in een boven verwachting groot huis. Er werden ons allerlei gerechten voorgeschoteld en het ontbrak aan niks. Ondertussen probeerde we wat met de ouders te praten, die geen Engels konden spreken of verstaan. Als ons Chinees te kort schoot, hielpen de dochters gelukkig. Na het eten eindigde we de avond in de karaoke kamer waar alleen de meest cheesy westerse liedjes konden worden gezongen, maar dit verhoogt vaak alleen maar de pret.

We stonden vroeg op, want onze gastvrouw had een tour door Changhua county uitgestippeld. Als eerste reden we richting een fabriek waar de lokale specialiteit, ananascake, werd gemaakt. Daar kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ananas niet aan een boom groeit, maar op de grond, aan een plant. Zo leer je nog eens wat! Vervolgens reden we richting een bekende 'Laternshop' waar op ambachtelijke wijze traditionele lantaarns werden gemaakt. De oude meester, die onder andere voor Lady Gaga een lantaarn had gemaakt, was met pensioen, maar zijn zoon heeft de zaak overgenomen. De kleine winkel heeft een grote reputatie en was eigenlijk een klein museum.

Vervolgens liepen we door het plaatsje wat drukbezocht werd op deze zaterdag. In de lokale Mazu tempel werd massaal wierook aangestoken op de vrije dag. In Taiwan zie je overal tempels en net als kerken zien ze er vaak ongeveer hetzelfde uit. (Ik heb ook een tempel naast mijn appartementencomplex. De ceremonies om 7 uur 's ochtends op zondag herriner ik me het best.) De winkelstraatjes waren ook vol. Zoals gebruikelijk kon je overal aan de straat eten kopen, je toekomst laten voorspellen of een nieuwe zonnebril aanschaffen.

Een beetje valsspelen bij het werpen van een geluksdollar

Na het slenteren door de winkelstraatjes sprongen we weer in de auto richting de volgende locatie. Een oud rijstpakhuis waar tot mijn verbazing moderne kunst werd tentoongesteld. Het was een mooie overgang van het traditionele Taiwan naar het moderne Taiwan waar ook veel ruimte is voor moderne kunst en innovatie, in tegenstelling tot de klassieke conservatieve confuciaanse filosofie.

Buiten het rijstpakhuis/de expositiehal stond een klein huisje gemaakt van karton. Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan om hier even in te gaan zitten en dit kunstproject van binnen te bekijken. Sofia deelde dit verlangen.

Na de moderne kunst weer terug naar de traditionele cultuur. Elke regio in Taiwan heeft wel een lokaal groot Boeddha beeld. De Changhua county editie is een subtopper. Je hebt ze groter! De gebouwen en natuur rond de complexen is altijd erg mooi en rustgevend. Taiwanezen kunnen zo de drukke straten ontvluchten en tot rust komen.

Een van de vele grote Boeddha beelden in Taiwan

We sloten de dag af bij een lokaal eettentje aan de straat. Op dat gebied is het leven in Taiwan wel erg makkelijk. Overal zijn eettentjes en restaurantjes waar je even gaat zitten, met een pen aankruist wat je wilt eten en na 10 minuten staat je tafel vol met een goed gevuld bord. De 'sweettea' krijg je er gratis bij en op het eind betaal je iets van 2/3 euro. Deze eetcultuur is zeker iets wat ik ga missen. Na het eten werden we afgezet bij het station en bedankten we onze 'hosts' voor een erg geslaagde dag. Een dikke 10 voor de gastvrijheid!

Dragon Boat Update

In mijn vorige update vertelde ik over de Dragon Boat Race. De trainingen zijn in volle gang en ook hebben we voor het eerst echt in een boot getraind. Op een regenachtige en vroege zondagmorgen huurde we met het team een boot in Taipei en oefende we voor het eerst in het water datgene wat we normaal met floorballsticks en banken doen. Het was een mooie ervaring. Iedereen is nu extra gemotiveerd om op 12 juni de eerste prijs binnen te slepen.

Groepsfoto na de training!

Fireflies

Bij mijn ouders thuis hebben we een boek waarin de 'ja, maar' mentaliteit wordt aangepakt. Een 'ja, en' spirit levert je vaak veel meer op. Zoiets schoot me ook te binnen vorige week. Wendy, een Taiwanese vriendin en half huisgenoot nodigde ons uit om vuurvliegjes 's avonds te spotten. In de auto was er echter nog maar plaats voor 2 personen. Dus besloten Elien en ik maar op de scooter te gaan samen met een zweedse vriend en franse vriendin. Terwijl de auto al om 10 uur vertrokken was, waren wij door omstandigheden pas om 11.30 uur klaar om te vertrekken, maar we zouden hoe dan ook gaan. Toen we klaar stonden, begon het te regenen, maar gewapend met een poncho konden we dit ook aan. De afstand was ongeveer 22 km, maar de weg wisten we niet helemaal zeker.

Na een speurtocht van 1,5 uur waren we eindelijk op een slingerend weggetje naar boven wat veelbelovend was. Inmiddels was de regen al gestopt. We kregen het idee dat we er bijna waren. Opeens kwam er een auto aan en daarin zaten onze vrienden die al op de weg terug waren. Ze vertelden ons wel dat we er bijna waren. Dus we reden verder. Uiteindelijk kwamen we uit bij iets wat leek op een punt waarvan je vuurvliegjes kon zien. Er was een pad naar beneden. Toen we dit volgende bleek het echter te leiden naar een toiletgebouw en we keerden lachend terug. Het begon weer te regenen en we schuilden onder een afdakje in de Taiwanese middle of nowhere. Na de regen reden we verder met onze scooters en zagen een andere pad naar beneden. We volgden dit op onze slippertjes en uiteindelijk zagen we daar onze eerste vuurvlieg! Gelukkig kwamen er nog 10 andere vuurvliegjes te voorschijn en ons doel was bereikt, al hoopte we op een ware zwerm.  De weg terug werd ingezet met weer een traditionele Taiwanese regenbui en na tussenstop bij de lokale 7/11 waren we om 3 uur weer terug in Hsinchu. Het was stiekem wel een mooi avontuur.

Presentatie over Radboud

Een van de redenen waarom ik deze blog bijhoud is mijn rol als 'international ambassador'. Het doel hiervan is het contact tussen de universiteiten te versterken, ervoor te zorgen dat er meer buitenlandse studenten naar Nijmegen komen en ook vice versa. Ik had de international office van de NCTU al gemaild over het geven van een presentatie, maar er bleek een heus event te zijn waar elke buitenlandse universiteit zich kon voorstellen. Namens de Radboud Universiteit mocht ik dus een praatje houden.

Ik mocht het spits afbijten na de introductie van de directeur van de international office. De presentaties waren net na de pauze dus de halve zaal was met zijn lunch bezig en de andere helft aan het herkauwen. Zoals bij elke presentatie probeer ik iedereen erbij te betrekken door oogcontact te zoeken, maar ik vond maar 10 paar ogen. Na mijn presentatie was het tijd voor vragen, maar die blijven ook uit. Ik had dus gerekend op iets meer enthousiasme, maar ik had zelf wel een goed gevoel over mijn eigen optreden. Waarschijnlijk kwam het door de taal van mijn presentatie, het Engels, dat sommige studenten het moeilijk konden volgen of geen vragen durfden te stellen, want bij de presentaties na mij in het Chinees was er iets meer interesse. Ik heb hoe dan ook de Radboud Universiteit en Nederland even aan het licht gebracht!

Presentatie

Volgende Blog

Dit was weer de blog van deze maand. Met nog maar 5 weken te gaan hoop ik in de laatste maand iets meer te vertellen over mijn tijd hier en algemene conclusies te trekken. Na 4 maanden in Taiwan heb ik hier denk ik wel een goed beeld van. Wordt vervolgd!

Time flies...

De tijd vliegt voorbij. Mijn laatste update was alweer een maand geleden en ik zit qua tijd dichter bij het einde dan bij het begin. Soms voelt zoiets fijn, in een examenperiode bijvoorbeeld, maar nu niet. Ik heb nog geen genoeg van Taiwan of last van heimwee en er is nog zo veel moois te beleven en te bewonderen!

In mijn vorige blog beschreef ik een doorsnee week in Hsinchu. Daar is in principe weinig aan veranderd. Het voetbal wordt nu echter vaak vervangen door Dragon Boat training. Met een groep internationale studenten doen we mee aan de Dragon Boat race tijdens het gelijknamige jaarlijkse festival. (Meer info hier: http://en.wikipedia.org/wiki/Duanwu_Festival ) Het idee is om met 18 man zo snel mogelijk 500 meter te roeien. Om te winnen moet echter ook de vlag worden veroverd. Als je snel bent, maar je pakt de vlag niet, heb je verloren! De komende twee maanden gaan we hard trainen en hopelijk zijn we dan het beste buitenlandse team van Hsinchu. Wordt vervolgd...

Een van mijn doelen was meer zien van Taiwan en niet alleen rondhangen in Hsinchu. Daar is in de afgelopen maand aan gewerkt. Alhoewel de onderdelen cultuur en natuur nog iets meer aandacht moeten krijgen. Ik heb vooral citytrips gemaakt, zoals naar Taichung, de derde stad van het land. Het kost met de bus maar 2 uur en 4 euro om daarheen te gaan. Er is dus geen geldige reden om achter je pc te blijven hangen als je tijd over hebt. Ook een ritje naar Taipei kost maar 3 euro. De hoofdstad wordt dus ook regelematig bezocht. Ondere andere voor het Holi festival. Dit is een feest dat in India wordt gevierd en ook door de grote Indiase gemeenschap in Taiwan. De foto's en video's beloofden een kleurlijk spektakel, en dat werd het ook. Op het begin leek het met linten afgezette park nog niet op een terrein waar mensen zouden losgaan op Indiase muziek en met kleuren zouden gaan strooien, maar na de lunch en wat optredens werd niemand teleurgesteld. Het werd een groot feest met mensen van over de hele wereld. Iedereen wenste elkaar 'Happy Holi' en smeerde wat kleur op de ander. Na verloop van tijd was de kleurstof op en werd er gedanst op Indiase muziek. Een mooie nieuwe ervaring!

Een andere mooie ervaring was mijn spring break (een korte vakantie in april) in Kenting. Het meest zuidelijke puntje van Taiwan. Het klimaat is daar tropisch in plaats van subtropisch. De basis voor een mooie vakantie. Met de vertrouwde groep internationale studenten, een aantal Zweden, Fransen en een verdwaalde Duitser, brachten we daar 3 dagen kamperend door. De eerste dag maakten we een scootertour door de omgeving. Ik had nog nooit van mijn leven scootergereden, maar het ging me goed af. Het is een kwestie van gewoon doen. Op verschillend locaties bekeken we het mooie uitzicht, gingen we snorkelen of bezochten we een eeuwig brandend vuur waar de doorsnee toerist een broodje op kon bakken. De rest van de vakantie was vooral op het strand liggen en gezelligheid, maar daar heb ik totaal geen moeite mee!

Nu over naar de categorie: opvallende dingen in Taiwan. Een opvallend fenomeen, waar ik nog geen woord over heb gesproken, zijn de zwerfhonden op de campus. Zowel op de Chiao Tung als de Tsing Hua universiteit lopen hele roedels die zich voeden met wat ze vinden in de afvalbakken en genieten van de vele knuffels van de Taiwanese studenten. Het is voor mij een mysterie hoe dit zo is ontstaan en waarom het wordt geaccepteerd. Er hangen namelijk wel bordjes met 'niet voeren'. Dit hebben de honden echter niet nodig. De meeste lopen op hun gemak de 'dining halls' binnen en vinden zelf wat.

Opvallend feit twee: het gebruik van de straat en stoep. In Nederland zijn we gewend aan mensen met haast. Er zijn meer mensen met haast dan zonder. Als je op het trottoir loopt in Nederland en je hoort achter je driftige voetstappen, dan zet je snel een stap opzij om de bewuste persoon een vrije doorgang te verschaffen. In Taiwan kennen ze dit echter niet. Als ik met mijn grote Nederlandse passen snel dichterbij komt, wordt er geen stap opzij gezet maar met een sukkelgangetje rustig doorgelopen, wat mij noodzaakt om op inventieve wijze er voorbij te komen of me neer te leggen bij het feit dat 1 minuut op een mensenleven toch niet veel uitmaakt. Ook op een brede weg lopen de Taiwanezen het liefst in het midden, zoals op de Tsing Hua campus. Elke dag fiets ik via deze campus naar de NCTU. De heenweg is een beklimming waardoor het tempo nogal laag ligt. De terugweg is echter een fijne afdaling die uitmondt in een reuzenslalom. Het favoriete weggebruik van de Taiwanese student is namelijk met vijf vrienden in het midden lopen en de zijkanten vrijlaten. Dit levert af en toe dus een leuke uitdaging op. Misschien moet ik me maar aanpassen aan de Taiwanese maatschappij en onthaasten. Alhoewel dat op een racefiets lastig is met een Tour de France gevoel.

Het laatste opvallende feit dat me te binnen schiet is muziekkennis. In Nederland speel ik regelmatig piano, voornamelijk populaire muziek. Na twee maanden zonder witte en zwarte toetsen begon het toch echt te kriebelen. Dus besloot ik mijn buddy maar eens te bellen voor een pianosessie. Voor hem speelde ik de ene na de andere populaire tune, maar geen ervan leek bij hem iets te raken. De ultieme poging, vader Jacob, werd nog net herkend. Ook de andere Taiwanese studenten die de ruimte binnenkwamen, herkenden niks. Ik vroeg aan hen wat hun favoriete artiesten waren. Popsterren als Bach, Chopin en Liszt scoorden het hoogst bij deze snelle opiniepeiling. Ook werd er alleen met bladmuziek gespeeld en niet met akkoorden of bluesschema's. Mijn buddy is nu een nieuwe cursus begonnen. Introduction to Popular Music.

Een week in Hsinchu

Het liefst schrijf ik in mijn blog over alle spannende avonturen die ik meemaak in Taiwan. Aan het dagelijkse leven in Hsinchu ben ik al helemaal gewend, ik heb mijn ritme hier gevonden. Een doorsnee maandag is voor mij dus niet zo speciaal meer, maar voor mijn lezers wel. Daarom zal ik daar nu over schrijven. Een week in Hsinchu!

星期一 (Maandag)

Op maandag heb ik geen college, maar dat betekent niet dat ik de hele dag in mijn bed lig. Vaak is het een dag van orde scheppen. Een wasje draaien, schoonmaken, opruimen, boodschappen doen en mijn week plannen. Daarnaast ga vaak fitnessen met een Duitse vriend en daarna eten op de universiteit. 's Avonds leer ik alvast voor de dinsdag of ik schrijf ik een blog, zoals nu.

星期二 (Dinsdag)

De dinsdag start ik gebruikelijk met een boterham met jam, op dat gebied is er weinig veranderd. Daarna leer ik Chinese woordjes en zinnen voor in de middag. Rond lunchtijd fiets ik richting de universiteit om daar te eten met vrienden en dan in de bibliotheek te lezen voor mijn twee colleges op woensdag. De teksten gaan over amerikaanse muziek en een Taiwanese schrijver ten tijde van de Japanse kolonisatie. Van half vier tot half zes heb ik Chinese conversatie les. Helaas nog geen diepgaande discussies in het Chinees, maar basiszinnetjes als 'Hoe oud ben je?' en 'Wat studeer je?'. Ik eet weer in de 'Dining Hall' om vervolgens de rest van de avond te voetballen. Na het voetballen heb ik vaak zo'n honger dat ik nog wat eten haal bij de beste uitvinding ooit in Taiwan. De 7/11. Een winkel op elke straathoek van Taiwan, 24 uur geopend en met alles op voorraad waar je behoefte aan zou kunnen hebben. Overigens kun je er ook je rekeningen betalen. Ideaal.

星期三 (Woensdag)

Op woensdag moet ik voor de verandering vroeg op. Van 9 tot 12 heb ik een seminar over de Taiwanese schrijver Wu Zhuoliu. Het is veel praten over het boek en als je het niet gelezen hebt, kan je beter wegblijven, anders gaan de drie uur wel heel langzaam. Daarna is het weer lunchen op de uni en  mijn college  over klassieke Amerikaanse muziek. Veel luisteren naar muziek en praten, maar daar houd ik wel van.  's Avonds eet ik in de buurt van het appartement. Veel tentjes daar waar je noodles kan eten, noodlesoup, Japans, fried rice en zelfs italiaans. Ik heb al zo mijn favorieten. Vorige week woensdag zijn we met ongeveer tien man naar een restaurant geweest waar je veel verschillende dingen bestelt en die dan deelt. In het midden van de ronde tafel is een schijf met daarop de gerechten die je rond kan draaien. Zo kan je van alles proberen, wel moet je er rekening mee houden dat je niet de schijf gaat ronddraaien als andere net opscheppen.

De ronde tafel

星期四 (Donderdag)

De donderdag staat voornamelijk in het teken van psychoanalyse. 's Ochtends moet ik veel lezen over Freud's gedachten om er vervolgens in de middag drie uur lang discussies over te voeren. Zoals gebruikelijk zijn voornamelijk de uitwisselingsstudenten aan het woord. De Taiwanese studenten houden zich vaak koest en zijn aan het eten, op hun telefoon aan het kijken of staren voor zich uit. Of dit komt door desinteresse, een gebrek aan Engels of een andere onderwijscultuur is voor mij niet geheel duidelijk. 's Avonds speel ik meestal een voetbalwedstrijd. Na het voetbal is het tijd voor wat ontspanning met de andere uitwisselingsstudenten. Een biertje drinken bij het meer, een film kijken en binnenkort toch ook maar eens naar de karaoke bar.

星期五 (Vrijdag)

Weekend! Ik heb expres de vrijdag vrij gehouden om meer te kunnen zien van het land. Het is er echter nog niet echt van gekomen om diverse redenen. Afgelopen vrijdag was er een BBQ van de Foreign Student Association. Het was erg gezellig! Naast buitenlanders waren er ook redelijk wat Taiwanezen die op de ene of andere manier betrokken zijn bij de organisatie. Het mooie van dit soort evenementen is dat iedereen erg vrolijk is en open staat voor nieuwe initiatieven.

星期六 (Zaterdag) en 星期天 (Zondag)

Het weekend is altijd erg verschillend! Vaak gaan we naar Taipei, the place to be, maar er zijn ook vele andere mooie en interessante plekken om te bezoeken. Afgelopen weekend heb ik vooral veel gesport. Zaterdag deed ik mee aan een evenement om de relatie tussen verschillende universiteiten te bevorderen. Er deden vier universiteiten aan mee. Alle deelnemers werden willekeurig verdeelt over verschillende teams waardoor er van elke universiteit mensen in een team zaten. Er was ook nog een concert en een presentatie, maar ik verstond weinig van het Chinees, haha. De zondag ervoor was er ook een sportdag. Dit keer tussen de twee buuruniversiteiten. De Chiao Da en Tsing Da. Elke jaar spelen deze universiteiten tegen elkaar. Ik deed mee aan de internationale editie. Helaas verloren we 11 van de 13 onderdelen, maar met floorball sleepte ik toch nog een medaille binnen.

Mei Chu contest

Hopelijk biedt deze update een beter beeld van mijn leven hier. Volgende keer weer spannende verhalen ;)

Opstarten

Maart is begonnen, een goed moment voor een update! De afgelopen twee weken waren vooral opstarten. Zowel de studiegerelateerde zaken als een sociaal netwerk. Een nieuwe start, zoals dat ook was in de brugklas en in het eerste jaar van de universiteit. Natuurlijk kwam dit ook weer helemaal goed.

Met een enorm vakantiegevoel begon ik me toch maar eens te verdiepen in de vakken die ik zou kunnen volgen. Mijn doel was om sowieso mijn Chinees te verbeteren, iets te leren over Taiwan en voor de rest vakken te kiezen die me interessant leken. Met die instelling begon ik te zoeken. Ik had gehoord dat de undergraduate vakken vooral een veredelde cursus Engels waren, dus ik richtte me op de graduate vakken. De spoeling was vrij dun. De NCTU is een technische universiteit en de Humanities & Social Science faculteit is niet al te groot. Uiteindelijk koos ik voor een seminar over Wu Zhuoliu, een taiwanese schrijver, de cursus 'Psychoanalysis and Semitotics' en 'History of American music'. Daarnaast helpt Elemantry Conversation II om mijn Chinees te verbeteren. 

Op de maandag dat we de vakken konden kiezen, begonnen echter alle cursussen ook al. De algemene introductie voor internationale studenten was op donderdag, waardoor voor de meesten de eerste week nogal chaotisch was, maar ondertussen heeft iedereen zijn pakket wel rond en al een college bijgewoond. Ook ik heb bijna elk vak al gehad. 'History of American music' bleek echter iets anders dan ik verwachtte. Geen Blues, Rock and Roll en Pop, maar Amerikaanse muziek. Met drie taiwanezen, waaronder een pianiste en een componist, luisteren we naar klassieke Amerikaanse muziek en bespreken we dit. Gelukkig kon ik me wel redden met mijn piano achtergrond en algemene kennis en de Amerikaanse docent is een held. 

De introductie op donderdag was totaal anders dan de introductie in Nijmegen. Geen kennismakingsspelletjes en feesten, maar een welkomstwoord en het invullen van formulieren. Het zakelijke gedeelte was dus geregeld, maar een groupspirit was er nog niet en dat is wel nodig natuurlijk. De Taiwanese studenten passen totaal niet binnen het plaatje van de Nederlandse student. Uitgaan heeft een slechte reputatie en op de campus kan je geen alcohol kopen en roken is verboden. Vanuit de uni werd niks geregeld, dus via facebook organiseerde ik een 'welcome party', het begin van een geslaagde avond. De avonden erna ging ik mee naar een afscheidsfeestje en een verjaardagsfeestje van mensen die ik niet kende, maar vanuit Nijmegen weet ik: iedereen is altijd welkom, one big family. Een goede manier om meer mensen te ontmoeten. Op het afscheidsfeestje ontmoette ik de Haitiaanse aanvoerder van het voetbalteam en zo stond ik zaterdag op het voetbalveld voor een wedstrijd met het schoolteam. 

Meer naast het veld eigenlijk. 5 minuten voor tijd mocht ik echter opdraven. Mijn spel was niet top, maar ik was enthousiast om meer te spelen en te trainen. In Nijmegen heb ik een teamsport wel gemist, dus dit semester is een goed moment om dat in te halen. Maandag stond ik weer op het veld voor de training op z'n Taiwanees. Mijn conditie is niet meer wat het geweest is, maar als ik elke keer 15 keer een piramideloop doe, gaat dat goedkomen. Dinsdag was er alweer een wedstrijd en bij afwezigheid van de twee keepers mocht de lange Nederlander 85 minuten op doel staan. Het ging boven verwachting goed, misschien wel te goed, ik wil namelijk niet altijd op doel. Donderdag was er weer een training en zondag wacht de uitwedstrijd in Taipei. Ik heb er zin in. 

Afgelopen Zondag was in Hsinchu het Latern festival. Een groot nationaal festival om het nieuwe jaar te vieren en waar heel veel taiwanezen op afkwamen. Er was volop eten, vuurwerk en show. Ik ging hierheen met Elien, twee fransen, een duitser en twee taiwanezen. Een mooie avond.

Ondertussen ben ik dus redelijk opgestart. Ik heb vakken, nieuwe vrienden uit alle windstreken en zit in het voetbalteam. De Taiwanese gewoonte om altijd buiten de deur te eten bevalt me wel en als ik dan met stokjes eet krijg ik geen vork meer aangeboden. Daarnaast heb ik een fiets waarmee ik snel naar de uni kan. Nu alles in Hsinchu geregeld is, is het volgende doel om meer van het land te zien. 

 

Manilla & Palawan Island

Met al mijn spullen in het appartement maakte ik me op voor een uitstapje naar de Filipijnen. De universiteit begint pas weer in de week van 18 februari vanwege het Chinese nieuwe jaar en aangezien Taiwan dan erg rustig is vanwege dit familiefeest, was het voor mij het ideale moment om ook wat van andere landen te zien. Na het vergelijken van ticketprijzen, het weer en ervaringsverhalen kwamen de Filipijnen uit de bus rollen.

Dinsdag 5 februari

Na mijn aankomst in Taiwan zette de immigratieman 5 dagen later alweer een stempel dat ik weg was. Ik vloog 's middags richting Clark airport, een vliegveld boven Manilla. Daar aangekomen had ik weer een momentje van 'what to do?' toen ik opeens op een oude amerikaanse militaire basis stond met 30 graden en een zonnetje, maar binnen de kortste keren zat ik in een bus richting downtown Manilla. Samen met Elien, mijn reis- en studybuddy had ik al een hostel geboekt, maar zij kwam pas diep in de nacht vanuit Hong Kong aan. 

Het hostel was een omgebouwd kantoorpand tussen Makati en Bonifacio Global City, twee grote centra in Manilla. Na een tijdje ontdek je hoe je daar komt, maar de eerste avond had ik geen idee waar ik heen liep. Gelukkig ontmoette ik een 60-jarige Australische Griek boordevol verhalen, op zoek naar meer avontuur, en een Japanse verpleegkundige waarmee ik bij de lokale 7/11 het nodige insloeg en op het dakterras whiskey dronk. Even later gingen ze slapen, maar toen was er net een andere Nederlander aangekomen, Tim, met wie ik de stad nog verder ging ontdekken. Ik besloot maar te wachten op Elien en er een lange dag van te maken. Tim en ik kamen in een bar terecht in Bonifacio en al snel we raakten aan de praat met een Duits Maleisische en Filipijnse student, met wie we in een taxi sprongen naar een schijnbaar betere locatie. Een leuke eerste nacht in Manilla en met Elien ook in het hostel aangekomen, kon de Filipijnen trip echt beginnen.

Woensdag 6 februari

De enige volle dag in Manilla werd nuttig besteedt. Na wat research besloten we op vrijdag naar Palawan, een eiland in het zuidoosten, te vliegen en naast het boeken, maakten we een tour door de hoofdstad van de Filipijnen. Van de Amerikaans lijkende business districtics en malls tot de arme wijken zonder stromend water, en van de mooie boulevard tot arme vissers, het was met wat lopen en twee taxiritten allemaal te zien in deze metropool. 

's Avonds rolde Elien, ik en Tim in een ander avontuur. Een Canadese kamergenoot uit het hostel had een vriendin die woonde in Manilla met wie we een avond uit konden gaan. Natuurlijk sloegen we dit aanbod niet af. Dus sprongen we in de geblindeerde bus die beneden stond te wachten met eigen chauffeur. Haar vriend bleek een goede baan te hebben bij Marlboro en ook hun penthouse zag er niet verkeerd uit. Uiteindelijk aten we in restaurant met Filipijns eten en bezochten we wat barretjes waar het aapjes kijken was. Overal blanke oude mannen op zoek naar een Filipijnse vrouw, best wel erg, maar blijkbaar is er vraag en aanbod. 

Donderdag 7 februari

Na wat lamballen en het boeken van een hostel hadden we een late vlucht richting Puerto Princessa. Eenmaal daar wachtte een totaal andere wereld. De taxi's werden vervangen door tricycles, brommers met zijspan, en de sfeer was een stuk relaxer dan in het gehaaste Manilla. Na een korte citytour gingen we snel slapen in een degelijk hostel. 

Vrijdag 8 februari

Elien had de enorme behoefte om een scooter te huren en het eiland te verkennen en ik kon haar hier natuurlijk niet in tegenhouden. Achteraf bleek het het zeker waard te zijn. Eerst had ik mijn scepsis over de scooterverhuurpraktijken en de situatie van het Filipijnse verkeer, maar het kwam allemaal goed. De hele tijd heb ik rustig achterop gezeten en van het uitzicht genoten. Iedereen blij. Onderweg stopte we bij een kerkje en kwamen in contact met een gezellige groep kinderen die met veel plezier de buurt en hun school lieten zien, daarna zette we koers richting het noorden waar we toevalligerwijs op een soort gevangenisterrein uitkwamen. Dit werd ons duidelijk na een gesprek met een voor moord veroordeelde boer die rustig een sigaretje aan het roken was. Hij wees ons op echte cellen verderop. We reden verder en zagen de 'minimal security' cellen. De gevangenen waren een soort toeristische attractie en je kon spullen van ze kopen of ze sigaretten voeren. Een beetje immorele praktijken leek mij, maar de locals vonden het prima. Even verderop was ook een souvenirwinkel met spullen gemaakt door de gevangenen. Het werd al donker dus we gingen weer terug en kwamen in een regenbui terecht, waardoor we met wat andere scooterrijders koffie dronken bij een lokaal tentje. Het was een mooie dag.

Zaterdag 9 februari

De echte tropische ervaring kwam op zaterdag. We hadden een Island hopping tour geboekt en moesten vroeg uit de veren. Samen met vier Filipijnen, een Indonesische en een Panamese werkende in China reden we richting de Honda baai waar we in een bootje stapte. Er waren drie locaties. Met een lekker weertje werd er eerste gesnorkeld en koraal bekeken, daarna was het de beurt aan een tropisch eiland met meer snorkelen en meer tropische vissen en als laatste een eiland met mooie stranden en wederom erg helder water. De groep was bovendien ook erg leuk. Een top trip. 

's Avonds was het plan om te eten met de groep en uit te gaan, maar helaas was er iets niet goed gevallen en werd ik ziek.

Zondag 10 februari

Na het een ochtendje aangekeken te hebben, ben ik maar naar het Filipijnse ziekenhuis gegaan, ook een hele ervaring, en kreeg ik een injectie en wat pillen. De rest van de dag was het op bed liggen.

Maandag 11 februari

Ik was nog steeds niet 100 %, maar uiteindelijk zijn we wel weer even de stad ingeweest en hebben we een tour geboekt voor de dinsdag.

Dinsdag 12 februari

Vooraf had ik wat scepsis over georganiseerde tripjes op locatie, erg toeristisch, maar ik ben blij dat ik ze gemaakt heb. Ook de underground river tour was hier een voorbeeld van. In een busje met wederom een divers gezelschap toeristen reden we richting de westkust over een 'rollercoaster road made by drunk engineers', niet echt bevorderlijk voor de maag, maar ik heb het overleefd. Aangekomen aan de westkust werd mijn maag weer op de proef gesteld met een boottocht richting de grot. Gelukkig was er snel een wit strand in zicht waar iedereen uitstapte en door de jungle richting de ondergrondse rivier liep. Daar voer je met 10 man in een bootje 1,5 km door een grot met een Filipijnse gids. Erg mooi om te zien. 

Underground river

Toen we terugliepen waren er opeens overal apen en moest ik nog op de foto met wat Filipijnse tienermeisjes (nu vind ik het nog leuk). Een bootreis en een rit over de rollercoaster road verder waren we weer in Puerto Princessa waar we na een korte douche richting het vliegveld gingen. Het tropische eiland werd weer ingeruild voor de metropool. We hadden voor 1 nacht weer hetzelfde hostel geboekt om vervolgens op woensdag richting Clark Airport te gaan. Gelukkig was de Australische Griek er nog voor wat goede verhalen over zijn dagen in Angeles city. 

Woensdag 13 februari

Een taxirit, busreis en vlucht later waren we weer 'thuis', in Taiwan. De Filipijnen zijn me erg goed bevallen, ondanks wat problemen met mijn gezondheid. Erg lekker weer, mooie natuur en vooral de inwoners zijn erg aardig en gezellig. De komende tijd gaat het echte leven in Hsinchu beginnen, De internationale studenten druppelen binnen, volgende week is de introductie en de inschrijving voor de vakken en het regelen van het laatste papierwerk. Na zo'n mooie vakantie heb ik er nog meer zin in!

To sleep or not to sleep

Toen ik deze blog begon, nam ik me voor om elke dag een bericht te plaatsen. Een dagelijkse update. Dit concept leek me beter dan de ellenlange berichten die ik vaak voorbij zie komen van anderen die in het buitenland studeren. Ik kan nu echter wel begrijpen hoe het komt. Enerzijds maak je heel veel mee en anderszijds heb je weinig tijd om eens rustig je blog te updaten, maar, hier is ie dan!

De reis verliep voorspoedig. Ik had geen directe vlucht, maar moest overstappen in Guangzhou. Tijdens die vlucht zat ik naast een gezellige Brit met wie ik goed kon opschieten, dat maakt de reis gelijk een stuk leuker. Op Baiyun International Airport moest ik 4 uur wachten voor mijn vlucht naar Taipei. Mijn poging om met stokjes te eten faalde jammerlijk en ik voelde de Chinese ogen in mijn rug, maar het gaat steeds beter! Het was nog maar 1,5 uur vliegen naar Taipei en de tijd vloog voorbij. Soepel ging ik langs de immigratiedienst, imijn koffer lag al op de band en met een strak gezicht liep ik langs de douane. Toen stond ik opeens in een hal in Taiwan met 2 koffers en een rugzak.

Ik had vantevoren al wat research gedaan en wist dat ik de bus moest nemen naar Taipei Main Station. Met Taiwanese dollars op zak ging ik richting de bussen. Daar aangekomen bleek dat er vele maatschappijen waren en ik had geen idee welke ik moest pakken. Ik keek om me heen en zag een Japanner met precies dezelfde gedachte: 'What to do?'. We bundelden onze krachten en zaten binnen 10 minuten in een bus richting Taipei. Ik had al een hostel geboekt, maar de Japanner niet, dus gingen we samen richting die van mij. De reis daarheen verliep soepel. Een korte metrorit en een stukje lopen en we waren er.

Het was echt een tophostel. Een warm bad. De woonkamer was erg gezellig, voornamelijk omdat er een stuk of vier Britten en Amerikanen waren die er ongeveer woonden en elkaar al goed kenden. Zij waren allemaal op zoek naar een baan als docent Engels in Taiwan. Het hostel was dus een soort uitzendbureau. Voor de Japanner was helaas geen plaats meer, dus hij ging er weer vandoor. Die vrijdagavond heb ik met Dan, een van de Amerikanen, Taipei verkend en gegeten.

Ondertussen had ik al 30 uur niet geslapen. Aanpassen aan het Taiwanese ritme leek me beter voor mijn jetlag en ik was ook niet echt moe. Toen ik wilde slapen, lukte dat overigens niet echt goed. Of beter gezegd, dat lukte niet. Dit kwam niet door mijn jetlag, maar door een snurkende Singaporees. De Britten, Amerikanen en ik probeerde alles om Darth Vader, zijn bijnaam vanaf toen, te laten stoppen. Het schudden van je eigen bed, schreeuwen en het gooien van 1 dollar muntjes bleek echter niet te werken. Gelukkig had ik nog oordoppen, thanks Liesbeth, dus toen lukte het wel.

Zaterdag werd ik wakker om 1 uur 's middags. Na een warme douche ging ik op pad om een Taiwanese simkaart te kopen. Ik slaagde hierin en hing ook nog de toerist uit. Ik kwam terecht in een of andere demonstratie met gele vlaggen en blauwe petjes. Ik mengde me in het protest en werd raar aangekeken, best wel begrijpelijk, ik had er weinig te zoeken. 's Avonds haalde ik eten bij de 'Drunken Monkey' en at samen met de andere mensen van het hostel in de woonkamer. Daarna maakte ik me op voor een nachtje stappen met Alexander, een Nederlandse vriend die studeert in Taipei, en twee vrienden van hem.

De eerste avond stappen in Taiwan was een hele beleving. De club was redelijk chique en duur, maar gelukkig was er voor de Nederlanders een alternatief. Vroeg naar binnen gaan, minder entree betalen, dan naar een andere kroeg gaan en terugkomen als het druk is. Uiteindelijk was het zo leuk dat ik vijf uur in het hostel terug was en werd begroet door de snurkende singaporees. Gewapend met oordoppen kon ik nu prima slapen. Om negen uur ging de wekker al, dus het was wederom geen perfecte nachtrust. Ik pakte mijn spullen bij elkaar en maakte me klaar om naar Hsinchu te gaan voor mijn afspraak met de verhuurder van mijn appartement.
Toevallig ging de snurkende singaporees ook weg en samen pakten we de metro naar main station. Ik pakte daar de High Speed Rail naar Hsinchu (ik raad een excursie naar Taiwan aan voor de NS) en was er binnen een half uur. Een taxi dropte me voor mijn appartement, maar de huisbaas was er nog niet. Een Chinees/Engels belletje en een half uur later was hij er en ik kreeg de sleutels van het appartement. Na een korte tour door het huis, een rondleiding in de buurt en het betalen van de huur was ik gesettled in Hsinchu. Ik heb een uitvalsbasis voor het komend half jaar! Morgen is het schoonmaaktijd en dinsdag vertrek ik alweer naar de Filipijnen. Nu eerst goed slapen!