Mijn laatste maand in Taiwan en mijn eerste weer in Nederland

Het is alweer 2 maanden geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Daarnaast ben ik alweer een maand terug. Het feit dat ik de laatste maand in Taiwan niks meer heb geschreven, is een goed teken. Ik had er echt de tijd niet voor. Aan de ene kant moest ik al mijn vakken afronden en aan de andere kant proberen nog maximaal te genieten van het land en de gezellige groep die ondertussen een soort mini familie was geworden.

De laatste maand:
Hualien

Waar waren we gebleven? Eind mei. Ik had in eerdere blogs geschreven dat ik wat van de mooie natuur van Taiwan wilde zien. De daad werd eind mei bij het woord gevoegd met een trip richting Hualien aan de oostkust. Op donderdagochtend vetrok met een franse vriendin richting Hualien per trein. Een youth travel ticket kost maar 15 euro. Daarmee kan je 5 dagen onbeperkt door het land toeren, alhoewel dit alleen geld voor de stoptrein. Voor Hualien stopten we echter eerst in Fulong. Een bekend strand waar veel mensen in Taipei komen ontspannen. Op dat moment was er een zandsculpturenfestival aan de gang, wat er erg leuk uitzag. Ik kwam nog een mooi Nederland sculptuur tegen. Nederland is echt overal.

Na het mooie strand stapten we in de trein richting Hualien. Nadat we waren gesettled in het hostel, arriveerden de rest van het gezelschap: Een franse jongen en vier poolse meisjes. De dag die volgde was misschien wel een van de mooiste in Taiwan. We huurden scooters en reden richting de Taroko Gorge, een machtig natuurgebied met een diepe kloof. Het was prachtig om met een heerlijk zonnetje daar doorheen te rijden. Vervolgens reden we nog een stukje verder langs de kust en koelden af in de oceaan. De terugweg ging ook langs de kust en we stopten wederom bij een strandje om te ontspannen. Na een diner en een verfrissende dag sloten we de dag af bij met wat wijn en bier in een parkje aan de kust in Hualien. Een heerlijke dag!

Taroko Gorge

De laatste dag in Hualien kende een zelfde verloop. We hadden nog steeds de scooters, maar dit keer reden we richting het noorden. Per ongeluk namen we een verkeerde afslag waardoor we niet langs de kust reden, maar meer door het binnenland. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren, want de kust is het mooiste! Dus reden we via kleinere, meer avontuurlijke, wegen richting de kust. Het was een leuke slalom door een redelijk onbewoond gebied. Uiteindelijk bereikten we de kust, de mooie uitzichten en de stranden die we bijna voor onszelf hadden. Wederom was het een prachtige dag. 's Avonds namen we de trein weer terug richting Hsinchu. Het was een van de mooiste ervaringen in Taiwan!

Dragon Boat Race

In mijn vorige blog(s) vertelde ik over de Dragon Boat Race. In juni was het zover. De races! Op een zekere zondag was het kwalificatiedag. In de nanliao port werden de races afgewerkt. De eerste race was een broederstrijd. Het Mainland Chinese team van de NCTU tegen ons. Het bleek geen zware opgave. Wij wonnen met gemak, wat niet zo verwonderlijk was gezien de verschillen in de voorbereiding. Het Chinese team had amper getraind, waar wij elke week trainden. De tweede race was een zwaardere opgave, maar ook deze sloten we winnend af. Dit betekende dat we sowieso al een top 3 klassering zouden hebben voor de echte race.

De NCTU Dragon Boat Teams

Op 12 juni was het echte Dragon Boat Festival. De Nanliao haven was erg druk. Het leek wel een nightmarket. Aan publiek en belangstelling was er geen gebrek. Helaas konden we geen potten breken. De eerste race ging best kansloos verloren. De tweede race was echter erg spannend, maar we verloren net. Een 3e plek dus, maar geen reden om te treuren. Het was immers een mooie plek en als team hadden we zeker progressie geboekt en het daarnaast erg gezellig gehad. We besloten als team een ander team te gaan aanmoedigen in de finale en dit deden vol overtuiging, ondanks de wolkbreuk die plaatsvond. In de stromende regen dansten en schreeuwden we het andere team naar de overwinning. Het mocht helaas niet baten, maar de Taiwanezen vonden het prachtig. Vervolgens ontvingen we in de stromende regen onze 3e prijs en stapten we met een goed gevoel en doorweekt de bus in terug naar de NCTU.

De prijsuitreiking

Sofia's Birthday

De 2 weken na de race vlogen voorbij. De tijd brak aan van tentamens en afscheidsfeestjes. Daarnaast was er ook nog een verjaardag van Sofia, mijn huisgenoot. Toen ik 's avonds over de campus liep, kwam ik een DJ tegen die wel erg lekkere muziek draaide. Ik organiseerde samen met hem een feestje op de Tsing Hua campus, mede vanwege de verjaardag van Sofia. Het heeft heel lang geduurd, maar ik was nu een Taiwanees tegengekomen waarme ik goed kon opschieten. Ik deed met hem allerlei inkopen en nodigde veel mensen uit. Het werd een hele leuke avond! Eerst gingen we uit eten met 'onze familie', de vaste groep uitwisselingsstudenten, waarna we op het dak van ons appartementencomplex nog wat drankjes deden. Om middernacht liepen we richting de locatie van het feest, waar de DJ, Sean, al bezig was. Het werd een erg goed feestje met een leuke afterparty in het binnenzwembad van de universiteit, waar de Taiwanese studenten het slot van wisten op te krijgen. Helaas vloog ik over 5 dagen alweer terug. Het was dus proberen om nog maximaal te genieten.

Sofia Birthday Dinner

Yilan

Het laatse weekend in Taiwan ging ik naar de plek terug waar ik het meest genoten had tot dan toe, de Taiwanese oostkust, samen met de persoon met wie ik de beste band had opgebouwd, Aoitef, het franse meisje met wie ik al naar Fulong was geweest. Dit keer was Yilan de locatie, of eigenlijk Toucheng, een stad iets ter noorden daarvan. We wilden weer scooters huren, maar dit kon hier niet. Eigenlijk heb je ook een Taiwanees rijbewijs hiervoor nodig. Wel konden we elektrische scooters huren. Met maximaal 50 per uur reden we op ons gemak door de regio. Liever hadden we een gewone scooter, maar achteraf bleek het toch wel grappig. Onderweg naar de Wufengqi watervallen nam de snelheid van ons lieve scootertje steeds meer af, waarna we met 5 km/h en een gesynchroniseerde beweging nog net omhoog konden rijden. Het bleek echter zeker de moeite waard. Het was wederom een waar kunstwerk van moeder aarde in het Taiwanese oerwoud.

De Waterval

Na de waterval verkenden we nog wat van de omgeving en reden we rustig terug richting ons hostel. Daarvoor stopten we nog even bij een soort festival in de haven, waar menig rijk Taiwanees zijn jacht toonde aan het publiek. De zondag kende de zelfde succesvolle formule als altijd: een ritje langs de kust met de scooter en af en toe een verfrissende duik. Alhoewel de accu nog was leeggeraakt, bereikten we toch uiteindelijk op tijd het station, waarna we weer terug reden naar Hsinchu. Daar realiseerde ik me dat het afscheid van Taiwan en mijn leven daar nu echt dichtbij was gekomen.

De laatste dag en terugreis

Op maandag was het al tijd om mijn spullen in te pakken. Het was ook het eerste echte afscheid, van Sofia. Het was de enige die ik hoefde mee te maken, omdat ik zelf al de dag erna vertrok. Aan de ene kant is dit fijn, omdat je dan niet diegene mist in de omgeving die al vertrokken zijn, maar aan de andere kant wil je nog langer blijven om van het land te genieten en nog langer bij de mensen te zijn van wie je afscheid moet nemen. Na de afscheidslunch in Dining Hall 2, de vaste hang out, vertrok Sofia samen met Mark en Fleur, twee kennissen, richting het vliegveld. Voor de avond stond mijn afscheidsdiner gepland. Na het verder inpakken van mijn spullen en het regelen van wat zaken, zoals het verkopen van mijn fiets, was het al tijd om richting het 'beer house' te vertrekken. Het werd een gezellig afscheidsdiner, waarna een after party in ons appartement volgde. De laatste avond in Hsinchu duurde nog lang met goed gezelschap en een fles wijn.

Op dinsdagochtend sloot ik met al mijn bagage voor het laatst de deur van het appartement achter me dicht. Op dat moment realiseerde ik me nog niet echt dat het voor het laatst was. Na nog een klein emotioneel afscheid nam ik de taxi richting de high speed rail. Via trein en bus kwam ik op het vliegveld terecht. Alles verliep soepel. De 7 uur die ik moest wachten in Guangzhou overleefde ik ook en na het bekijken van vele films en een kort 'nachtje' arriveerde ik op Schiphol.

Het leven na Taiwan

En daar stond ik dan. Weer terug op Nederlandse bodem. Het leek alsof er helemaal niks veranderd was. In feite was er ook niks veranderd. Binnen twee uur zat ik weer bij mijn ouders aan de keukentafel. Taiwan leek wel een hele lange droom. Je hebt heel veel meegemaakt en veel beleefd, alleen niks in je direct omgeving herinnert je daaraan. Alles om me heen herrinerde me aan mijn jeugd en mijn ouders. Al snel miste ik het drukke Taiwanes leven, de nightmarket en de vriendengroep. Het leven gaat echter verder.

De 5 maanden die ik in Taiwan heb doorgebracht waren een enorm leuke en leerzame ervaring. Ik zal het nooit vergeten. Of ik er nog ooit terugkom, weet ik niet, maar ik zal nog zeker veel meer landen bezoeken, reizen maken en misschien wel weer in het buitenland studeren. Daarnaast zal ik de mensen die ik in Taiwan heb ontmoet vast nog een keer ergens zien. We wonen nog steeds allemaal op de wereld en kunnen elkaar zo opzoeken. Ik zou iedereen van harte adviseren om ook meer van deze gezamenlijke planeet te verkennen en je grenzen te verleggen. Een ding is zeker: een blog daarover bijhouden is vrij lastig met het drukke leventje dat je leidt. Toch vind ik het leuk dat ik het gedaan heb. Het is zeker iets om later met een goed gevoel weer te lezen en herrineringen op te halen. Dit is dus het einde van mijn blog. Ik zeg: Zaijian!