Manilla & Palawan Island

Met al mijn spullen in het appartement maakte ik me op voor een uitstapje naar de Filipijnen. De universiteit begint pas weer in de week van 18 februari vanwege het Chinese nieuwe jaar en aangezien Taiwan dan erg rustig is vanwege dit familiefeest, was het voor mij het ideale moment om ook wat van andere landen te zien. Na het vergelijken van ticketprijzen, het weer en ervaringsverhalen kwamen de Filipijnen uit de bus rollen.

Dinsdag 5 februari

Na mijn aankomst in Taiwan zette de immigratieman 5 dagen later alweer een stempel dat ik weg was. Ik vloog 's middags richting Clark airport, een vliegveld boven Manilla. Daar aangekomen had ik weer een momentje van 'what to do?' toen ik opeens op een oude amerikaanse militaire basis stond met 30 graden en een zonnetje, maar binnen de kortste keren zat ik in een bus richting downtown Manilla. Samen met Elien, mijn reis- en studybuddy had ik al een hostel geboekt, maar zij kwam pas diep in de nacht vanuit Hong Kong aan. 

Het hostel was een omgebouwd kantoorpand tussen Makati en Bonifacio Global City, twee grote centra in Manilla. Na een tijdje ontdek je hoe je daar komt, maar de eerste avond had ik geen idee waar ik heen liep. Gelukkig ontmoette ik een 60-jarige Australische Griek boordevol verhalen, op zoek naar meer avontuur, en een Japanse verpleegkundige waarmee ik bij de lokale 7/11 het nodige insloeg en op het dakterras whiskey dronk. Even later gingen ze slapen, maar toen was er net een andere Nederlander aangekomen, Tim, met wie ik de stad nog verder ging ontdekken. Ik besloot maar te wachten op Elien en er een lange dag van te maken. Tim en ik kamen in een bar terecht in Bonifacio en al snel we raakten aan de praat met een Duits Maleisische en Filipijnse student, met wie we in een taxi sprongen naar een schijnbaar betere locatie. Een leuke eerste nacht in Manilla en met Elien ook in het hostel aangekomen, kon de Filipijnen trip echt beginnen.

Woensdag 6 februari

De enige volle dag in Manilla werd nuttig besteedt. Na wat research besloten we op vrijdag naar Palawan, een eiland in het zuidoosten, te vliegen en naast het boeken, maakten we een tour door de hoofdstad van de Filipijnen. Van de Amerikaans lijkende business districtics en malls tot de arme wijken zonder stromend water, en van de mooie boulevard tot arme vissers, het was met wat lopen en twee taxiritten allemaal te zien in deze metropool. 

's Avonds rolde Elien, ik en Tim in een ander avontuur. Een Canadese kamergenoot uit het hostel had een vriendin die woonde in Manilla met wie we een avond uit konden gaan. Natuurlijk sloegen we dit aanbod niet af. Dus sprongen we in de geblindeerde bus die beneden stond te wachten met eigen chauffeur. Haar vriend bleek een goede baan te hebben bij Marlboro en ook hun penthouse zag er niet verkeerd uit. Uiteindelijk aten we in restaurant met Filipijns eten en bezochten we wat barretjes waar het aapjes kijken was. Overal blanke oude mannen op zoek naar een Filipijnse vrouw, best wel erg, maar blijkbaar is er vraag en aanbod. 

Donderdag 7 februari

Na wat lamballen en het boeken van een hostel hadden we een late vlucht richting Puerto Princessa. Eenmaal daar wachtte een totaal andere wereld. De taxi's werden vervangen door tricycles, brommers met zijspan, en de sfeer was een stuk relaxer dan in het gehaaste Manilla. Na een korte citytour gingen we snel slapen in een degelijk hostel. 

Vrijdag 8 februari

Elien had de enorme behoefte om een scooter te huren en het eiland te verkennen en ik kon haar hier natuurlijk niet in tegenhouden. Achteraf bleek het het zeker waard te zijn. Eerst had ik mijn scepsis over de scooterverhuurpraktijken en de situatie van het Filipijnse verkeer, maar het kwam allemaal goed. De hele tijd heb ik rustig achterop gezeten en van het uitzicht genoten. Iedereen blij. Onderweg stopte we bij een kerkje en kwamen in contact met een gezellige groep kinderen die met veel plezier de buurt en hun school lieten zien, daarna zette we koers richting het noorden waar we toevalligerwijs op een soort gevangenisterrein uitkwamen. Dit werd ons duidelijk na een gesprek met een voor moord veroordeelde boer die rustig een sigaretje aan het roken was. Hij wees ons op echte cellen verderop. We reden verder en zagen de 'minimal security' cellen. De gevangenen waren een soort toeristische attractie en je kon spullen van ze kopen of ze sigaretten voeren. Een beetje immorele praktijken leek mij, maar de locals vonden het prima. Even verderop was ook een souvenirwinkel met spullen gemaakt door de gevangenen. Het werd al donker dus we gingen weer terug en kwamen in een regenbui terecht, waardoor we met wat andere scooterrijders koffie dronken bij een lokaal tentje. Het was een mooie dag.

Zaterdag 9 februari

De echte tropische ervaring kwam op zaterdag. We hadden een Island hopping tour geboekt en moesten vroeg uit de veren. Samen met vier Filipijnen, een Indonesische en een Panamese werkende in China reden we richting de Honda baai waar we in een bootje stapte. Er waren drie locaties. Met een lekker weertje werd er eerste gesnorkeld en koraal bekeken, daarna was het de beurt aan een tropisch eiland met meer snorkelen en meer tropische vissen en als laatste een eiland met mooie stranden en wederom erg helder water. De groep was bovendien ook erg leuk. Een top trip. 

's Avonds was het plan om te eten met de groep en uit te gaan, maar helaas was er iets niet goed gevallen en werd ik ziek.

Zondag 10 februari

Na het een ochtendje aangekeken te hebben, ben ik maar naar het Filipijnse ziekenhuis gegaan, ook een hele ervaring, en kreeg ik een injectie en wat pillen. De rest van de dag was het op bed liggen.

Maandag 11 februari

Ik was nog steeds niet 100 %, maar uiteindelijk zijn we wel weer even de stad ingeweest en hebben we een tour geboekt voor de dinsdag.

Dinsdag 12 februari

Vooraf had ik wat scepsis over georganiseerde tripjes op locatie, erg toeristisch, maar ik ben blij dat ik ze gemaakt heb. Ook de underground river tour was hier een voorbeeld van. In een busje met wederom een divers gezelschap toeristen reden we richting de westkust over een 'rollercoaster road made by drunk engineers', niet echt bevorderlijk voor de maag, maar ik heb het overleefd. Aangekomen aan de westkust werd mijn maag weer op de proef gesteld met een boottocht richting de grot. Gelukkig was er snel een wit strand in zicht waar iedereen uitstapte en door de jungle richting de ondergrondse rivier liep. Daar voer je met 10 man in een bootje 1,5 km door een grot met een Filipijnse gids. Erg mooi om te zien. 

Underground river

Toen we terugliepen waren er opeens overal apen en moest ik nog op de foto met wat Filipijnse tienermeisjes (nu vind ik het nog leuk). Een bootreis en een rit over de rollercoaster road verder waren we weer in Puerto Princessa waar we na een korte douche richting het vliegveld gingen. Het tropische eiland werd weer ingeruild voor de metropool. We hadden voor 1 nacht weer hetzelfde hostel geboekt om vervolgens op woensdag richting Clark Airport te gaan. Gelukkig was de Australische Griek er nog voor wat goede verhalen over zijn dagen in Angeles city. 

Woensdag 13 februari

Een taxirit, busreis en vlucht later waren we weer 'thuis', in Taiwan. De Filipijnen zijn me erg goed bevallen, ondanks wat problemen met mijn gezondheid. Erg lekker weer, mooie natuur en vooral de inwoners zijn erg aardig en gezellig. De komende tijd gaat het echte leven in Hsinchu beginnen, De internationale studenten druppelen binnen, volgende week is de introductie en de inschrijving voor de vakken en het regelen van het laatste papierwerk. Na zo'n mooie vakantie heb ik er nog meer zin in!

To sleep or not to sleep

Toen ik deze blog begon, nam ik me voor om elke dag een bericht te plaatsen. Een dagelijkse update. Dit concept leek me beter dan de ellenlange berichten die ik vaak voorbij zie komen van anderen die in het buitenland studeren. Ik kan nu echter wel begrijpen hoe het komt. Enerzijds maak je heel veel mee en anderszijds heb je weinig tijd om eens rustig je blog te updaten, maar, hier is ie dan!

De reis verliep voorspoedig. Ik had geen directe vlucht, maar moest overstappen in Guangzhou. Tijdens die vlucht zat ik naast een gezellige Brit met wie ik goed kon opschieten, dat maakt de reis gelijk een stuk leuker. Op Baiyun International Airport moest ik 4 uur wachten voor mijn vlucht naar Taipei. Mijn poging om met stokjes te eten faalde jammerlijk en ik voelde de Chinese ogen in mijn rug, maar het gaat steeds beter! Het was nog maar 1,5 uur vliegen naar Taipei en de tijd vloog voorbij. Soepel ging ik langs de immigratiedienst, imijn koffer lag al op de band en met een strak gezicht liep ik langs de douane. Toen stond ik opeens in een hal in Taiwan met 2 koffers en een rugzak.

Ik had vantevoren al wat research gedaan en wist dat ik de bus moest nemen naar Taipei Main Station. Met Taiwanese dollars op zak ging ik richting de bussen. Daar aangekomen bleek dat er vele maatschappijen waren en ik had geen idee welke ik moest pakken. Ik keek om me heen en zag een Japanner met precies dezelfde gedachte: 'What to do?'. We bundelden onze krachten en zaten binnen 10 minuten in een bus richting Taipei. Ik had al een hostel geboekt, maar de Japanner niet, dus gingen we samen richting die van mij. De reis daarheen verliep soepel. Een korte metrorit en een stukje lopen en we waren er.

Het was echt een tophostel. Een warm bad. De woonkamer was erg gezellig, voornamelijk omdat er een stuk of vier Britten en Amerikanen waren die er ongeveer woonden en elkaar al goed kenden. Zij waren allemaal op zoek naar een baan als docent Engels in Taiwan. Het hostel was dus een soort uitzendbureau. Voor de Japanner was helaas geen plaats meer, dus hij ging er weer vandoor. Die vrijdagavond heb ik met Dan, een van de Amerikanen, Taipei verkend en gegeten.

Ondertussen had ik al 30 uur niet geslapen. Aanpassen aan het Taiwanese ritme leek me beter voor mijn jetlag en ik was ook niet echt moe. Toen ik wilde slapen, lukte dat overigens niet echt goed. Of beter gezegd, dat lukte niet. Dit kwam niet door mijn jetlag, maar door een snurkende Singaporees. De Britten, Amerikanen en ik probeerde alles om Darth Vader, zijn bijnaam vanaf toen, te laten stoppen. Het schudden van je eigen bed, schreeuwen en het gooien van 1 dollar muntjes bleek echter niet te werken. Gelukkig had ik nog oordoppen, thanks Liesbeth, dus toen lukte het wel.

Zaterdag werd ik wakker om 1 uur 's middags. Na een warme douche ging ik op pad om een Taiwanese simkaart te kopen. Ik slaagde hierin en hing ook nog de toerist uit. Ik kwam terecht in een of andere demonstratie met gele vlaggen en blauwe petjes. Ik mengde me in het protest en werd raar aangekeken, best wel begrijpelijk, ik had er weinig te zoeken. 's Avonds haalde ik eten bij de 'Drunken Monkey' en at samen met de andere mensen van het hostel in de woonkamer. Daarna maakte ik me op voor een nachtje stappen met Alexander, een Nederlandse vriend die studeert in Taipei, en twee vrienden van hem.

De eerste avond stappen in Taiwan was een hele beleving. De club was redelijk chique en duur, maar gelukkig was er voor de Nederlanders een alternatief. Vroeg naar binnen gaan, minder entree betalen, dan naar een andere kroeg gaan en terugkomen als het druk is. Uiteindelijk was het zo leuk dat ik vijf uur in het hostel terug was en werd begroet door de snurkende singaporees. Gewapend met oordoppen kon ik nu prima slapen. Om negen uur ging de wekker al, dus het was wederom geen perfecte nachtrust. Ik pakte mijn spullen bij elkaar en maakte me klaar om naar Hsinchu te gaan voor mijn afspraak met de verhuurder van mijn appartement.
Toevallig ging de snurkende singaporees ook weg en samen pakten we de metro naar main station. Ik pakte daar de High Speed Rail naar Hsinchu (ik raad een excursie naar Taiwan aan voor de NS) en was er binnen een half uur. Een taxi dropte me voor mijn appartement, maar de huisbaas was er nog niet. Een Chinees/Engels belletje en een half uur later was hij er en ik kreeg de sleutels van het appartement. Na een korte tour door het huis, een rondleiding in de buurt en het betalen van de huur was ik gesettled in Hsinchu. Ik heb een uitvalsbasis voor het komend half jaar! Morgen is het schoonmaaktijd en dinsdag vertrek ik alweer naar de Filipijnen. Nu eerst goed slapen!